Beschermingsgronden

Tijdens de asielprocedure toetsen de asielinstanties het vluchtverhaal aan de definitie van vluchteling uit de Conventie van Genève van 1951. Als de asielzoeker aan de voorwaarden van deze definitie voldoet, wordt hij erkend als vluchteling en mag hij voor onbepaalde duur in België verblijven. >>> meer info over de definitie van vluchteling 

Wanneer een asielzoeker niet voldoet aan de voorwaarden voor de erkenning als vluchteling, zullen de asielinstanties het vluchtverhaal vervolgens toetsen aan voorwaarden voor subsidiaire bescherming. Dit gebeurt in een en dezelfde procedure. Sinds 10 oktober 2006 wordt in België en in de hele Europese Unie subsidiaire bescherming toegekend aan asielzoekers die in geval van terugkeer naar hun herkomstland een "reëel risico op ernstige schade" zouden lopen. >>> meer info over de definitie van subsidiaire bescherming 

Procedure

De asielprocedure bestaat uit twee fases:

• In de opstartfase wordt de asielaanvraag geregistreerd door de DVZ. Er wordt nagegaan of België verantwoordelijk is voor de behandeling van de aanvraag (Dublinonderzoek) en of de asielaanvraag in overweging kan worden genomen.
• In de onderzoeksfase wordt de de aanvraag inhoudelijk onderzocht door het CGVS.

Tegen een negatieve beslissing in één van deze fases kan een beroep worden ingediend bij de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen (RvV) .

Tegen een negatieve beslissing van de RvV kan een cassatieberoep bij de Raad van State worden ingediend.

In sommige gevallen kan een nieuwe asielaanvraag ingediend worden.

Wanneer de asielaanvraag gegrond wordt verklaard, wordt de vreemdeling erkend als vluchteling of krijgt hij het statuut van subsidiaire bescherming toegekend. Wanneer zijn asielaanvraag definitief wordt afgewezen kan hij het bevel krijgen om het grondgebied te verlaten (bijlage 13quinquies).

inleiding >>>> opstartfase