Beroep tot nietigverklaring - vordering tot schorsing bij de RvV

Tegen de weigering van het verblijfsrecht kan een beroep tot nietigverklaring worden ingediend bij de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen (RvV).
Hiervoor moet het verzoekschrift binnen de 30 dagen na de kennisgeving van de beslissing worden ingediend. Is de vreemdeling vastgehouden, dan wordt deze termijn tot 15 dagen herleid.
Zo'n beroep bij de RvV is niet van rechtswege schorsend, waardoor de beslissing uitvoerbaar blijft. Wel kan men bij de RvV een schorsing vragen van de uitvoering van het bevel om het grondgebied te verlaten (BGV).
Dit kan via een 'gewone' vordering tot schorsing of een vordering tot schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid.
- De 'gewone' vordering tot schorsing.
  - Het instellen van een gewone vordering tot schorsing heeft geen opschortend karakter. De vreemdeling kan tijdens de behandeling in kwestie nog worden verwijderd.
- De schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid staat gelijk aan de gewone vordering tot schorsing met daarenboven een diligentieplicht en een imminente dreiging van gevaar.
  - Het instellen van de vordering tot schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid, binnen de 5 dagen zonder dat het meer dan 3 werkdagen mag bedragen, heeft daarentegen een automatisch opschortende werking, als alle voorwaarden zijn voldaan.
De schorgsingsprocedure tot uiterst dringende noodzakelijkheid werd met het arrest van het EHRM in de zaak MSS aanzienlijk versoepeld.
- Om het uiterst dringende karakter aan te tonen, moeten feiten en gegevens aangebracht worden, of moeten uit het verzoekschrift of uit het administratief dossier gegevens blijken die direct aannemelijk maken dat de gevraagde schorsing direct bevolen moet worden.
- Het verzoekschrift moet een verdedigbare grief bevatten op grond van art. 3 EVRM.
- Een uiteenzetting van de uiterst dringende noodzakelijkheid is o.a. geen vereiste meer wanneer deze vereiste een hinderpaal wordt voor effectieve toegang tot de rechter (§4.2.1).
Men moet zowel de weigeringsbeslissing als het BGV aanvechten, en dit zowel bij een onontvankelijkheidsbeslissing als bij een ongegrondheidsbeslissing. Het BGV wordt immers als een gevolgbeslissing van de weigeringsbeslissing beschouwd.
Na vernietiging, neemt de DVZ een nieuwe beslissing die rekening houdt met het arrest van de RvV. De DVZ kan bijvoorbeeld beslissen om de aanvraag ontvankelijk te verklaren en later beslissen ten gronde. Afhankelijk van de nieuwe beslissing, kan de DVZ beslissen om een nieuw BGV af te geven.
Men heeft de keuze om de weigeringsbeslissing en het BGV aan te vechten hetzij in twee afzonderlijke verzoekschriften hetzij in een gezamenlijk verzoekschrift.
In het gezamenlijk verzoekschrift mag men zich niet beperken tot de loutere aanvechting van de weigeringsbeslissing: men moet steeds een eigen middel opnemen dat specifiek gericht is tegen het BGV. Indien men geen eigen middel opneemt, kan de RvV zich inzake het BGV beperken tot een loutere verwijzing naar haar gebonden bevoegdheid.
In het eigen middel kan men, indien daarvoor een grond bestaat, best ook een potentiële schending van artikel 3 EVRM aantonen.
Voor een modelbrief van verzoekschrift, klik hier (Model Integratiedienst Stad, verder uitgewerkt door De Foyer).

>> Rechtspraak van de RvV

Cassatieberoep bij de RvS

Tegen de beslissing van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen is nog een cassatieberoep bij de Raad van State mogelijk.
Een cassatieberoep zal enkel worden onderzocht indien het door de Raad van State toelaatbaar wordt verklaard. Hiervoor dient aan 3 criteria te zijn voldaan:
- Het moet gaan om een ontvankelijk beroep.
  - Cassatieberoepen waarvoor de Raad van State niet bevoegd is of zonder rechtsmacht is of cassatieberoepen die zonder voorwerp zijn of kennelijk onontvankelijk zijn worden niet toelaatbaar verklaard
- het beroep moet kunnen leiden tot een verbreking en tot een andersluidende beslissing
- en het behandelen van het beroep moet noodzakelijk zijn voor de eenheid van de rechtspraak.
Het gaat om een schriftelijke procedure.
Aangezien de Raad van State optreedt als cassatierechter en niet als annulatierechter, is schorsing niet mogelijk.

>> Rechtspraak RvS

Voorlopige maatregelen bij de rechtbank van eerste aanleg

Tegen een verwijderings- of terugdrijvingsmaatregel of bij gebrek aan een DVZ-beslissing kan de rechtbank van eerste aanleg voorlopige maatregelen treffen.
Dit is enkel mogelijk als er een subjectief recht geschonden wordt (vaak 3 EVRM).
Dit kort geding moet in hoogdringendheid gebeuren, waarbij de vrees voor schade van een bepaalde omvang of voor ernstige ongemakken het nemen van een onmiddellijke beslissing noodzakelijk maakt.
De procedure verloopt op eenzijdig verzoekschrift bij de voorzitter van de rechtbank van eerste aanleg

>> Rechtspraak Rechtbank van Eerste Aanleg

Voorlopige maatregelen bij het EHRM - rule 39

Tegen een verwijderings- of terugdrijvingsmaatregel kunnen er ook voorlopige maatregelen gevraagd worden aan het Europees Hof voor de Rechten van de mens (EHRM). Hierbij moet er een 'imminent gevaar op onherstelbare schade' zijn.
Het EHRM kent voorlopige maatregelen toe bij handicap, trauma, oudere personen, ... wanneer hun terugkeer een onmenselijke of vernederende behandeling zou inhouden zou zijn (art. 3 EVRM).
Of wanneer er een risico is op ‘refoulement’ (en schending van 3 EVRM).
- Deze voorlopige maatregelen zijn er om een situatie te bevriezen of onherstelbare schade te voorkomen.
- Als deze voorlopige maatregelen niet nageleefd worden, kan dit beschouwd worden als een belemmering van het onderzoek (klachtrecht), waardoor art. 34 EVRM geschonden wordt.
Het EHRM baseert zich hierbij op art 39 van hun reglement, vandaar dat deze procedure ook gekend is als 'rule 39'. >> lees meer
- Rule 39:toolkit voor advocaten (UNHCR)+ onderzoeksrapport (Ecre/Elena)

>> Rechtspraak EHRM